Ash Wednesday (T. S. Eliot)

Bij Aswoensdag

Vanitas door David Bailly, ca. 1650

 

Ash Wednesday

IV
Who walked between the violet and the violet
Whe walked between
The various ranks of varied green
Going in white and blue, in Mary’s colour,
Talking of trivial things
In ignorance and knowledge of eternal dolour
Who moved among the others as they walked,
Who then made strong the fountains and made fresh the springs

Made cool the dry rock and made firm the sand
In blue of larkspur, blue of Mary’s colour,
Sovegna vos

Here are the years that walk between, bearing
Away the fiddles and the flutes, restoring
One who moves in the time between sleep and waking, wearing

White light folded, sheathing about her, folded.
The new years walk, restoring
Through a bright cloud of tears, the years, restoring
With a new verse the ancient rhyme. Redeem
The time. Redeem
The unread vision in the higher dream
While jewelled unicorns draw by the gilded hearse.

The silent sister veiled in white and blue
Between the yews, behind the garden god,
Whose flute is breathless, bent her head and signed but spoke
no word

But the fountain sprang up and the bird sang down
Redeem the time, redeem the dream
The token of the word unheard, unspoken

Till the wind shake a thousand whispers from the yew

And after this our exile

 

T. S. Eliot (26 september 1888 – 4 januari 1965)
Kathedraal basiliek van Saint Louis, Missouri, de geboorteplaats van T. S. Eliot

 

Zie voor de schrijvers van de 26e februari ook mijn vorige blog van vandaag en mijn blog van 26 februari 2019 en ook mijn blog van 26 februari 2017 deel 2.

Carnaval in Enschede (Frank Wijering)

Bij Carnaval

 

Doppelbildnis Karneval door Max Beckmann, 1925

 

Carnaval in Enschede

Gebukt onder de terreur van bordkartonnen vrolijkheid
sleept de schamele karavaan zich voort. Om de leegte
hebben we ons vrolijk uitgedost.

Ook dit jaar slaat de regen Enschede
niet over, nauwkeurig boven de praalwagens
vergiet ze haar tranen, langzaam maar zeker
gaat alles voorbij.

Gelukkig zijn we deze dagen
niet onszelf

 

Frank Wijering, Losser, 23 februari 1965
De Martinustoren in Losser

 

Zie ook alle tags voor Carnaval op dit blog: https://romenu.blog/tag/carnaval/

Dolce far niente – The Narrow Door (Fannie Stearns Davis)

Dolce far niente –  Bij de 21e zondag door het jaar

 

The Narrow Door door Anthony Falbo, 2014


The Narrow Doors

The Wide Door into Sorrow
Stands open night and day.
With head held high and dancing feet
I pass it on my way.

I never tread within it,
I never turn to see
The Wide Door into Sorrow.
It cannot frighten me.

The Narrow Doors to Sorrow
Are secret, still, and low:
Swift tongues of dusk that spoil the sun
Before I even know.

My dancing feet are frozen.
I stare. I can but see.
The Narrow Doors to Sorrow
They stop the heart in me.

Oh, stranger than my midnights
Of loneliness and strife
The Doors that let the dark leap in
Across my sunny life!

Fannie Stearns Davis (30 april 1877 – 15 februari 1930)
Cover

 

Zie voor de schrijvers van de 25e augustus ook mijn blog van 25 augustus 2018.

Kleines Beispiel (Erich Fried)

Bij de 19e zondag door het jaar

 

De ontrouwe knecht, tekening door Rembrandt van Rijn



Kleines Beispiel

Auch ungelebtes Leben
geht zu Ende
zwar vielleicht langsamer
wie eine Batterie
in einer Taschenlampe
die keiner benutzt

Aber das nutzt nicht viel:
Wenn man
(sagen wir einmal)
diese Taschenlampe
nach so- und so vielen Jahren
anknipsen will
kommt kein Atemzug Licht mehr heraus
und wenn du sie aufmachst
findest du nur noch Knochen
und falls du Pech hast
auch diese
schon ganz zerfressen

Da hättest du
genauso gut
leuchten können

Erich Fried (6 mei 1921 – 22 november 1988)
Pfarrkirche hl. Franz von Assisi in Wenen, de geboorteplaats van Erich Fried

 

Zie voor de schrijvers van de 11e augustus ook mijn volgende blog van vandaag.

De rijke dwaas (Willem de Mérode)

Bij de 18e zondag door het jaar

 

Gelijkenis van de rijke man door Rembrandt Harmenszoon Van Rijn, 1627

 

De rijke dwaas

Van vreugden is mijn ziel verzaad,
Door kommer werd mijn hart verzeerd.
Die rijke schat van goed en kwaad
Hoe wordt hij opgeteerd?

Het leven vraagt slechts luttel deel
Van mijn bezit tot zijn behoef.
Wat doe ik met het oov’rig veel?
Het maakt niet blij, maar droef.

Toch, teken jare, vangt dit hart
Onrustig weer zijn arbeid aan,
Doet weel’ge oogst van vreugde en smart
Me opnieuw verlegen staan.

’t Vermogen wast – ik berg ’t niet meer.
Het goed wordt waardloos opgetast.
Viere ik van werk, en wrocht ik weer
Als alles is verbrast.

Dan oogst ‘k opnieuw en bouw zoo groot
Een schathuis, dat ’t ál bergen kan.
Nu walg ‘k van werken en zijn nood;
De last en lust daarvan.

Slechts vreeze ik, dat mijn loome ziel,
Die lusteloos ter ruste ging,
Zóó, ijdel, in Gods handen viel,
En breekt als waardloos ding.

Willem de Mérode (2 september 1887 – 22 mei 1939)
Spijk (Groningen), de geboorteplaats van Willem de Mérode

 

Zie voor schrijvers van de 4e augustus ook mijn volgende blog van vandaag.

Our Father (Malcolm Guite)

Bij de 17e zondag door het jaar

 

Onze Vader door Jen Norton, z.j.


Our Father

I heard him call you his beloved son
And saw his Spirit lighten like a dove,
I thought his words must be for you alone,
Knowing myself unworthy of his love.
You pray in close communion with your Father,
So close you say the two of you are one,
I feel myself to be receding further,
Fallen away and outcast and alone.

And so I come and ask you how to pray,
Seeking a distant supplicant’s petition,
Only to find you give your words away,
As though I stood with you in your position,
As though your Father were my Father too,
As though I found his ‘welcome home’ in you.

Malcolm Guite (Ibanda, 12 november 1957)
Oke Are Minor seminary compound, Ibanda


Zie voor de schrijvers van de 28e juli ook mijn volgende blog van vandaag.

Martha And Mary (John Newton)

Bij de 16e zondag door het jaar

 

Christus in het huis van Marta en Maria door Diego Velázquez, 1618

 

Martha And Mary

Martha her love and joy expressed
By care to entertain her guest;
While Mary sat to hear her Lord,
And could not bear to lose a word.

The principle in both the same,
Produced in each a different aim;
The one to feast the Lord was led,
The other waited to be fed.

But Mary chose the better part,
Her Saviour’s words refreshed her heart;
While busy Martha angry grew,
And lost her time and temper too.

With warmth she to her sister spoke,
But brought upon herself rebuke;
One thing is needful, and but one,
Why do thy thoughts on many run?

How oft are we like Martha vexed,
Encumbered, hurried, and perplexed!
While trifles so engross our thought,
The one thing needful is forgot.

Lord teach us this one thing to choose,
Which they who gain can never lose;
Sufficient in itself alone,
And needful, were the world our own.

Let groveling hearts the world admire,
Thy love is all that I require!
Gladly I may the rest resign,
If the one needful thing be mine!

 

John Newton (24 juli 1725 – 21 december 1807)
Southwark Cathedral in Londen, de geboorteplaats van John Newton


Zie voor de schrijvers van de 21e juli ook mijn volgende blog van vandaag.