Rainer Malkowski, Henry Miller, Mani Beckmann, Julien Benda, Thomas Gray

De Duitse dichter Rainer Malkowski werd geboren op 26 december 1939 in Berlijn-Tempelhof. Zie ook mijn blog van 26 december 2006 en ook mijn blog van 26 december 2007.

 

Für einen römischen Soldaten

 

Mit jeder Zeile im Lexikon

über die Leistungen des Archimedes

wächst das Entsetzen

über die Tat seines Mörders.

 

Man erschlägt keine Genies.

 

Gab es nicht genug

andere Opfer?

Durchschnittliche Familienväter,

schlichte,

lebenslustige Leute?

 

Aber vermutlich

wußte der römische Soldat nicht

wen er vor sich hatte.

 

Oder er hielt nichts

von der die Jahrhunderte

erhellenden

Ungleichheit der Menschen.

 

Und war

gerecht.

 

 

Die Fighter

 

Willi Höppner, Hans Stretz,

der lange Hein und Conny Rux:

daß ich nur keinen vergesse.

 

Die Boxer meiner Kindheit

stehen noch immer im Ring.

 

Längst gilt meine Begeisterung

nicht mehr ihrem Punch,

sondern den Nehmerqualitäten.

 

Keiner von ihnen fällt

 

– bis ich selber

die Engel singen höre.

 

Malkowski

Rainer Malkowski (26 december 1939 – 1 september 2003)

 

De Amerikaanse schrijver Henry Miller werd geboren op 26 december 1891 In New York. Zie ook mijn blog van 26 december 2006 en ook mijn blog van 26 december 2007.

 

Uit: Time Of The Assassins

 

Conditioned to ecstasy, the [artist] is like a gorgeous unknown bird mired in the ashes of thought. If he succeeds in freeing himself, it is to make a sacrificial flight to the sun. His dreams of a regenerate world are but the reverberations of his own fevered pulse beats. He imagines the world will follow him, but in the blue he finds himself alone. Alone but surrounded by his creations; sustained, therefore, to meet the supreme sacrifice. The impossible has been achieved; the duologue of author with Author is consummated. And now forever through the ages the song expands, warming all hearts, penetrating all minds. At the periphery the world is dying away; at the center it glows like a live coal. In the great solar heart of the universe the golden birds are gathered in unison. There it is forever dawn, forever peace, harmony and communion. Man does not look to the sun in vain; he demands light and warmth not
for the corpse which he will one day discard but for his inner being. His greatest desire is to burn with ecstasy, to commerge his little flame with the central fire of the universe. If he accords the angels wings so that they may come to him with messages of peace, harmony and radiance from worlds beyond, it is only to nourish his own dreams of flight, to sustain his own belief that he will one day reach beyond himself, and on wings of gold.


One creation matches another; in essence they are all alike. The brotherhood of man consists not in thinking alike, nor in acting alike, but in aspiring to praise creation. The song of creation springs from the ruins of earthly endeavor. The outer man dies away in order to reveal the golden bird which is winging its way toward divinity.“

 

Miller

Henry Miller (26 december 1891 – 7 juni 1980)

 

De Duitse schrijver Mani Beckmann werd geboren op 26 december 1965 in Alstätte/Westfalen. In de jaren 1983 – 1986 speelde hij als gitarist in de punk band Brigade Fozzy. In 1986 begon hij in Berlijn  te studeren: communicatiewetenschappen en film –en televisiewetenschappen. Sinds 1988 werkt hij als freelance journalist en filmcriticus. Beckmann schrijft voornamelijk detectives en historische romans.

 

Werk: o.a.: Die Kette, 1994, Die Kapelle im Moor, 2002, Teufelsmühle,  2006

 

Uit: Moorteufel  (2007)

 

Es war der Dienstag vor Ostern, ein ungemütlicher, feuchtkalter Frühlingstag im April. Seit den frühen

Morgenstunden war ein feiner, aber steter Nieselregenherniedergegangen und hatte die Wiesen morastig und die sandigen Wege glitschig werden lassen. Der Himmel war düster und wolkenverhangen, und kurz nach Mittag hatte dichter Nebel eingesetzt, der nun wie Rauchschwaden über dem Boden hing und die Sicht zusätzlich behinderte. Die Wacholderheide lag

wie ausgestorben da. Sämtliche Tiere hatten sich verkrochen, keine Biene summte, kein Falter flatterte, und selbst die Frösche am Weiher hatten ihr Quaken eingestellt. Kein Mensch war weit und breit zu sehen, keiner außer mir!

In gebückter Haltung und gestützt auf einen morschen Knütte
l machte ich meine Runden um den kleinen Teich, der am Fuße einer hohen und langgestreckten Düne lag und vom Pfad aus nicht zu sehen war. Meine Filzmütze war mittlerweile vom Regen durchnäßt, und der ebenfalls klamme Umhang aus dichtem schwarzen Drillich hielt mich nicht länger davon ab, vor Kälte und Nässe zu zittern. Ich bückte mich und betrachtete mein Spiegelbild auf der Oberfläche des

Wassers. Mein Gesicht war käsebleich, allein die Nase und die leicht abstehenden Ohren waren vor Kälte rot angelaufen.

»Wo bleibt sie nur?« murmelte ich und blickte zum grauen Himmel, als könnte ich die dichten Wolken

durchdringen und am Stand der Sonne erkennen, welche Tageszeit es mittlerweile war.“

 

beckmann

Mani Beckmann (Alstätte, 26 december 1965)

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 26 december 2006.

De Franse schrijver en filosoof Julien Benda werd geboren op 26 december 1867 in Parijs.

De Engelse dichter en geleerde Thomas Gray werd geboren op 26 december 1716 in Londen.

Rainer Malkowski, Henry Miller, Julien Benda, Thomas Gray

De Duitse dichter Rainer Malkowski werd geboren op 26 december 1939 in Berlijn-Tempelhof. Zie ook mijn blog van 26 december 2006.

Ein Tag für Impressionisten

Ein Tag für Impressionisten
Auch nach drei Wochen
noch keine Spur von Langeweile
beim Anblick des Sees.
Das Wasser schmatzt am Ufer
mit ungestilltem Appetit.
Ein Tag für Impressionisten,
vielleicht etwas windig.
Der alte Mann auf der Bank
hält die flatternde Buchseite fest.
Nichts überschlagen.
Jedes Wort ist das gesuchte.
Eine Glocke buchstabiert die Mittagsstunde
ruhig und bestimmt ins Blaue.

 

Was ich unter anderem noch schreiben will:

Was ich unter anderem
noch schreiben will:
Einen schimmernden Vers
über einen Frauenschenkel.
Meinen Dank an einen Rock,
der wußte,
wann er sich zurückziehen muss.
Ein Spottlied
über alternde Männer,
die sich zum Narren machen.
Eine Verteidigungsrede
für jede Narrheit,
die das Leben ist.

 

Augenblick

Wie sicher die Fliege
sich durchs Zimmer bewegt,
jetzt
auf einem Blatt Papier sitzt,
von dem sie nicht weiß,
daß es ein Brief ist,
in dem ein Freund beiläufig
über die Fliegen im Sommer klagt,
und in derselben Sekunde,
in der sie wieder abhebt,
höre ich,
wie Klaus und Carla im Nebenzimmer
über das Universum sprechen.

 

Malkowski

Rainer Malkowski (26 december 1939 – 1 september 2003)

 

De Amerikaanse schrijver Henry Miller werd geboren op 26 december 1891 In New York. Zie ook mijn blog van 26 december 2006.

 

 Uit: Sexus

 

“”If you persist in throttling your impulses you end by becoming a clot of phlegm. You finally spit out a gob which completely drains you and which you only realize years later was not a gob of spit but your inmost self. If you lose that you will always race through dark streets like a madman pursued by phantoms. You will always be able to say with perfect sincerity: “I don’t know what I want to do in life.” You can push yourself clean through the filament of life and come out at the wrong end of the telescope, seeing everything beyond you, out of grasp, and diabolically twisted. From then on the game’s up. Whichever direction you take you will find yourself in a hall of mirrors; you will race like a madman, searching for an exit, to find that you are surrounded only by distorted images of your own sweet self. …

 

The world would only begin to get something of value from me the moment I stopped being a serious member of society and became- myself. The State, the nation, the united nations of the world, were nothing but one great aggregation of individuals who repeated the mistakes of their forefathers. They were caught in the wheel from birth and they kept at it till death- and this treadmill they tried to dignify by calling it “life”. If you asked anyone to explain or define life, what was the be-all and end-all, you got a blank look for an answer. Life was something which philosophers dealt with in books that no one read. Those in the thick of life, “the plugs in harness,” had no time for such idle questions. “You’ve got to eat, haven’t you.?” This query, which was supposed to be a stopgap, and which had already been answered, if not in the absolute negative at least in a disturbingly relative negative by those who knew, was a clue to all the other questions which followed in a veritable Euclidian suite. From the little reading I had done I had observed that the men who were most in life, who were molding life, who were life itself, ate little, slept little, owned nothing or little. They had no illusions about duty, or perpetuation of their kith and kin, or the preservation of the State. They were interested in truth and truth alone. They recognized only one kind of activity- creation. Nobody could command their services because they had of their own pledged themselves to give all. They gave gratuitously, because that is the only way to give. This was the way of life which appealed to me: it made sound sense. It was life- not the simulacrum which those about me worshipped. …”

 

Miller

Henry Miller (26 december 1891 – 7 juni 1980)

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 26 december 2006.

 

De Franse schrijver en filosoof Julien Benda werd geboren op 26 december 1867 in Parijs.

 
De Engelse dichter en geleerde Thomas Gray werd geboren op 26 december 1716 in Londen.

 

Julien Benda, Henry Miller, Rainer Malkowski, Thomas Gray

Alle trouwe bezoekers en mede-bloggers: Prettige Kerstdagen!

 

 

De Franse schrijver en filosoof Julien Benda werd geboren op 26 december 1867 in Parijs. Hij stamde uit een geassimileerde joodse koopmansfamilie en studeerde geschiedenis en wiskunde. Als vertegenwoordiger van een uitgesproken realisme keerde hij zich tegen irrationele posities in filosofie en kunst aan het begin van de 20e eeuw en veroordeelde hij in zijn werk “Belphégor” (1918) emotionaliteit en intuitie. Dat leverde in de jaren tussen 1912 en 1914 een intensief debat op tussen hem en Henri Bergson met zijn levensfilosofie. In zijn roman « L’Ordination » en vooral in zijn beroemde essay “La trahison des clercs” beklaagde hij een trend van de intelligentia om de haar toekomende positie van het universalisme, haar kernwaarde der rechtvaardigeid en haar organisatievorm der democratie te verraden  en zich steeds meer aan hartstochten als klassenstrijd, nationalisme en rascisme over te leveren. Intellectuele voorbeelden voor hem waren Plato, Descartes en Kant. Hij engageerde zich al vroeg  (1933) voor een verenigd Europa en eiste een supranationale rationaliteit.

 

Uit: La trahison des clercs

 

« L’attachement du clerc à sa nation ou à sa classe, qu’il soit dicté par l’intérêt ou par l’amour, est sincère. Cette sincérité, l’avouerai-je, je la crois peu fréquente. L’exercice de la vie de l’esprit me semble conduire nécessairement à l’universalisme, au sens de l’éternel, à peu de vigueur dans la croyance aux fictions terrestres ; en ce qui touche spécialement la passion nationale et particulièrement les gens de lettres, la sincérité de cette passion me semble supposer une vertu dont tout le monde conviendra que, hormis l’amour qu’ils se portent à eux-mêmes, elle n’est pas le propre de cette corporation : la naïveté. On me persuadera mal aussi que, chez des artistes, les attitudes publiques aient pour mobiles des choses si simples que la volonté de vivre et de manger. Je cherche donc et je vois, au réalisme du clerc moderne, d’autres raisons qui, pour être moins naturelles, n’en sont pas moins profondes. Elles me paraissent valoir surtout pour les gens de lettres et singulièrement pour ceux de la France. Aussi bien est-ce en ce pays que l’attitude des écrivains de ce dernier demi-siècle fait le plus fort contraste avec celle de leurs pères. D’abord je vois l’intérêt de carrière. »

 

benda

Julien Benda (26 december 1867 – 7 juni 1956)

 

Henry Miller werd geboren op 26 december 1891 In New York. Millers jeugd speelde zich af in Brooklyn. Hij brak zijn studie na twee maanden af en nam verschillende baantjes aan. In 1917 trouwde hij met Beatrice Sylvas Wickens. Ze krijgen een dochter. In 1920 komt Miller terecht bij de Western Union Telegraph Service, als personeelsmanager voor de bezorgdienst. Hij onderneemt pogingen om te schrijven maar vindt zichzelf op dit vlak (en de wereld in het algemeen) een grote mislukking, op kunst na. In een relatie met June Edith Smith Mansfield krijgt hij voldoende geld bij elkaar om in 1930 naar Parijs af te reizen, naar de ‘beschaafde wereld’. In Parijs heeft hij het niet makkelijk. Baantjes als “proof-reader” en de goedgunstigheid van zijn vrienden houden hem in leven. In 1931 schrijft hij in de Villa Seurat in Montparnasse zijn eerste roman, ‘Tropic of Cancer’ (Kreefskeerkring), die in 1934 wordt uitgegeven. Daarna volgen ‘Black Spring’ (‘Zwarte Lente’) en de zusterroman van ‘Tropic of Cancer’; ‘Tropic of Capricorn’ (‘Steenbokskeerkring’). In de Parijse tijd heeft hij ook een relatie met Anaïs Nin. In 1940 keert hij terug naar de Verenigde Staten. Hij leeft dan voornamelijk in Big Sur, Californië, waar hij in 1980 sterft.

 

Uit: Tropic of Cancer

“Llona now, she had a cunt. I know because she sent us some hairs from down below. Llona — a wild ass snuffing pleasure out of the wind. On every high hill she played the harlot — and sometimes in telephone booths and toilets…. She lay in Tottenham Court Road with her dress pulled up and fingered herself. She used candles, Roman candles, and door knobs. Not a prick in the land big enough for her…not one. Men went inside her and curled up. She wanted extension pricks, self-exploding rockets, hot boiling oil made of wax and creosote. She would cut off your prick and keep it inside her forever, if you gave her permission. One cunt out of a million, Llona!”

hmiller

Henry Miller (26 december 1891 – 7 juni 1980)

 

De Duitse dichter Rainer Malkowski werd geboren op 26 december 1939 in Berlijn-Tempelhof. Tot 1972 werkte hij voor een reclamebureau, daarna schreef hij alleen nog. Het lukte hem al met zijn eerste gedichtenbundel zijn naam te vestigen als dichter. Zijn gedichten, waarin de natuur een hoofdrol speelt en die een grote affiniteit laten zien met het „Nieuwe Subjectivisme“ worden gekenmerkt door een geheel eigen, laconieke toon. Sinds 2006 wordt in opdracht van de Rainer Malkowski Stichting door de Bayerische Akademie der Schönen Künste de Rainer-Malkowski-Preis uitgereikt.

Ich Geschöpf

Gott hat mich Dienstag
mit den Augen eines Bären angesehen.
Gegen 13 Uhr,
im Zoologischen Garten Berlin.

Ein zerstreuter Blick,
wie mir schien – oder von
schonungsvollem
Desinteresse.

Du hast noch Glück,
sagte ich zu mir.
Und trollte mich.

 

Franz Marc aus dem Feld

“Mangel an Optimismus”,
schreibt er,
“ist Mangel an Wunschkraft.”

Wenn der Friede kommt,
wird man wieder Walzer tanzen.

Zeitweilig scheint es,
als gelte seine einzige Sorge
den Pferden.

“Ich komme schon durch”,
versichert er am 4.3.16
vor Verdun.

Am selben Tag fällt er.
Was gegen keine Hoffnung
etwas beweist.

 

Malkowski

Rainer Malkowski (26 december 1939 – 1 september 2003)

 

De Engelse dichter en geleerde Thomas Gray werd geboren op 26 december 1716 in Londen. Hij leefde alleen met zijn moeder nadat deze haar gewelddadige man verlaten had. Gray studeerde in Cambridge. Als scholier leerde hij Horace Walpole kennen die hij in de jaren 1739 tot 1741 op zijn grote reis door Europa begeleidde. Het grootste deel van zijn leven bracht Grey door met zijn werk als geleerde. Hoewel hij een relatief onproduktieve dichter was werd hij toch, naast William Collins de belangrijkste dichter van het midden van de 18e eeuw. In 1757 werd hem de functie van Poet Laureate aangeboden die hij echter weigerde. Grays Elegy Written in a Country Church-yard (1751) is nog steeds een van de populairste en meest geciteerde in de Engelse taal. Ook in andere landen had het gedicht invloed. Een vertaling ervan markeert in 1802 het begin van de Russische Romantiek.

 

“ELEGY WRITTEN IN A COUNTRY CHURCH-YARD”

The curfew tolls the knell of parting day,
The lowing herd winds slowly o’er the lea,
The ploughman homeward plods his weary way,
And leaves the world to darkness and to me.

Now fades the glimmering landscape on the sight,
And all the air a solemn stillness holds,
Save where the beetle wheels his droning flight,
And drowsy tinklings lull the distant folds:

Save that from yonder ivy-mantled tower
The moping owl does to the moon complain
Of such as, wandering near her secret bower,
Molest her ancient solitary reign.

Beneath those rugged elms, that yew-tree’s shade,
Where heaves the turf in many a mouldering heap,
Each in his narrow cell for ever laid,
The rude Forefathers of the hamlet sleep.

The breezy call of incense-breathing morn,
The swallow twittering from the straw-built shed,
The cock’s shrill clarion, or the echoing horn,
No more shall rouse them from their lowly bed.

For them no more the blazing hearth shall burn,
Or busy housewife ply her evening care:
No children run to lisp their sire’s return,
Or climb his knees the envied kiss to share,

Oft did the harvest to their sickle yield,
Their furrow oft the stubborn glebe has broke;
How jocund did they drive their team afield!
How bow’d the woods beneath their sturdy stroke!

Let not Ambition mock their useful toil,
Their homely joys, and destiny obscure;
Nor Grandeur hear with a disdainful smile
The short and simple annals of the Poor.

The boast of heraldry, the pomp of power,
And all that beauty, all that wealth e’er gave,
Awaits alike th’ inevitable hour:-
The paths of glory lead but to the grave.

Nor you, ye Proud, impute to these the fault
If Memory o’er their tomb no trophies raise,
Where through the long-drawn aisle and fretted vault
The pealing anthem swells the note of praise.

Can storied urn or animated bust
Back to its mansion call the fleeting breath?
Can Hon
our’s voice provoke the silent dust,
Or Flattery soothe the dull cold ear of Death?

Perhaps in this neglected spot is laid
Some heart once pregnant with celestial fire;
Hands, that the rod of empire might have sway’d,
Or waked to ecstasy the living lyre:

But Knowledge to their eyes her ample page,
Rich with the spoils of time, did ne’er unroll;
Chill Penury repress’d their noble rage,
And froze the genial current of the soul.

Full many a gem of purest ray serene
The dark unfathom’d caves of ocean bear:
Full many a flower is born to blush unseen,
And waste its sweetness on the desert air.

Some village-Hampden, that with dauntless breast
The little tyrant of his fields withstood,
Some mute inglorious Milton here may rest,
Some Cromwell, guiltless of his country’s blood.

Th’ applause of list’ning senates to command,
The threats of pain and ruin to despise,
To scatter plenty o’er a smiling land,
And read their history in a nation’s eyes,

Their lot forbad: nor circumscribed alone
Their growing virtues, but their crimes confined;
Forbad to wade through slaughter to a throne,
And shut the gates of mercy on mankind,

The struggling pangs of conscious truth to hide,
To quench the blushes of ingenuous shame,
Or heap the shrine of Luxury and Pride
With incense kindled at the Muse’s flame.

Far from the madding crowd’s ignoble strife,
Their sober wishes never learn’d to stray;
Along the cool sequester’d vale of life
They kept the noiseless tenour of their way.

Yet e’en these bones from insult to protect
Some frail memorial still erected nigh,
With uncouth rhymes and shapeless sculpture deck’d,
Implores the passing tribute of a sigh.

Their name, their years, spelt by th’ unletter’d Muse,
The place of fame and elegy supply:
And many a holy text around she strews,
That teach the rustic moralist to die.

For who, to dumb forgetfulness a prey,
This pleasing anxious being e’er resign’d,
Left the warm precincts of the cheerful day,
Nor cast one longing lingering look behind?

On some fond breast the parting soul relies,
Some pious drops the closing eye requires;
E’en from the tomb the voice of Nature cries,
E’en in our ashes live their wonted fires.

For thee, who, mindful of th’ unhonour’d dead,
Dost in these lines their artless tale relate;
If chance, by lonely contemplation led,
Some kindred spirit shall inquire thy fate, —

Haply some hoary-headed swain may say,
Oft have we seen him at the peep of dawn
Brushing with hasty steps the dews away,
To meet the sun upon the upland lawn;

‘There at the foot of yonder nodding beech
That wreathes its old fantastic roots so high.
His listless length at noontide would he stretch,
And pore upon the brook that babbles by.

‘Hard by yon wood, now smiling as in scorn,
Muttering his wayward fancies he would rove;
Now drooping, woeful wan, like one forlorn,
Or crazed with care, or cross’d in hopeless love.

‘One morn I miss’d him on the custom’d hill,
Along the heath, and near his favourite tree;
Another came; nor yet beside the rill,
Nor up the lawn, nor at the wood was he;

‘The next with dirges due in sad array
Slow through the church-way path we saw him borne,-
Approach and read (for thou canst read) the lay
Graved on the stone beneath yon aged thorn.’

The Epitaph

Here rests his head upon the lap of Earth
A youth to Fortune and to Fame unknown.
Fair Science frowned not on his humble birth,
And Melacholy marked him for her own.

Large was his bounty, and his soul sincere,
Heaven did a recompense as largely send:
He gave to Misery all he had, a tear,
He gained from Heaven (‘twas all he wish’d) a friend.

No farther seek his merits to disclose,
Or draw his frailties from their dread abode
(There they alike in trembling hope repose),
The bosom of his Father and his God.

Gray

Thomas Gray (26 december 1716 – 30 juli 1771)