Özcan Akyol, Kazim Ali

De Nederlandse schrijver en columnist Özcan Akyol werd geboren in Deventer op 7 april 1984. Zie ook alle tags voor Özcan Akyol op dit blog.

Uit: Eus

“Na schooltijd dumpte iedereen zijn rugtassen thuis en speelden we samen op straat, net zo lang tot de eerste ouders begonnen te schreeuwen voor het avondmaal. Tot grote irritatie van de blanke buurtbewoners overigens, die het geroep maar hinderlijk vonden, temeer omdat de batsen het bijna tegelijkertijd deden, alsof ze het van elkaar afkeken. Het populairste spel op straat was BOM BILI BOM – tikkertje met een bal. Mijn beste vriendje Ata had het in de wijk geïntroduceerd, na een lange zomervakantie in Turkije, veel langer dan toegestaan omdat zijn ouders hem in april al hadden ziek gemeld. Deze zomer zou ik voor het eerst ook naar dat vreemde land gaan. Ik vond het allemaal best spannend. Volgens mijn broers was het een andere wereld. Argeloos zaten we op ’n dag te knikkeren op het plein, toen ineens Odin, de valse herdershond van een buurvrouw, in de verte opdoemde. Met lichte tred begaf het dier zich naar het centrale punt van de straat, juist de plek waar wij de meeste tijd doorbrachten. De hond blafte drie keer en raasde op ons af. Hij wilde iemand bijten. Via regenpijpen en raamtralies klommen we allemaal op daken, op de vlucht voor de meest gevreesde inwoner van de hele buurt, het hoofdpersonage van veel kindernachtmerries. Tot mijn geluk richtte het mormel al zijn aandacht op Dilek. Een klein, dikkig meisje dat naast Club Isabelle woonde en nu veel te laat anticipeerde op het gevaar, waardoor ze niet meer weg kon komen. Ze werd in haar arm gebeten. Krijsend probeerde Dilek zich los te wurmen van Odin, terwijl wij vanaf verschillende daken stonden toe te kijken. Een paar kinderen moesten huilen. We schreeuwden om hulp. ‘Godverdomme! Laat die bats met rust, Odin,’ klonk het opeens. Het was buurman Theo. De dorpsgek. Hij had een alcoholistenkop en ondanks zijn gevorderde leeftijd liep-ie nog steeds vijf krantenwijken. Theo greep Odin vast aan zijn nekvel, trok z’n kaken uit elkaar en schopte het beest met de onderkant van zijn voet. Op dat moment kwam het baasje van Odin uit haar tuin sjokken. ‘Is die boef nu weer ontsnapt?’ vroeg ze aan niemand in het bijzonder. “

 

Özcan Akyol (Deventer, 7 april 1984)

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Kazim Ali werd geboren op 6 april 1971 in Croydon, Engeland. Zie ook alle tags voor Kazim Ali op dit blog.

Regen

Met dikke inktstreken vult de lucht zich met regen.
Doen alsof je dekking zoekt, maar in het geheim bidden voor meer regen.

Boven de echo van het water hoor ik een stem die mijn naam zegt.
Niemand in de stad beweegt onder de snelle, onzichtbare regen.

De pagina’s van mijn notitieboek weken en krullen dan om. Ik heb geschreven:
‘Yogi’s openden urenlang hun mond om de regen te drinken.’

De lucht is een kom met donker water die je gezicht uitspoelt.
Het raam trilt; vloeibaar glas kan in regen uiteenspatten.

Ik ben een donkere kom, wachtend om gevuld te worden.
Als ik nu mijn mond open, zou ik kunnen verdrinken in de regen.

Ik haast me naar huis alsof daar iemand op me wacht.
De nacht bezwijkt in je huid . Ik ben de regen.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Kazim Ali (Croydon, 6 april 1971)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e april ook mijn blogs van 7 april 2019.

Kazim Ali

De Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Kazim Ali werd geboren op 6 april 1971 in Croydon, Engeland. Zie ook alle tags voor Kazim Ali op dit blog.

Marble Hill (Fragment)

Paradise lies beneath the feet of your mother. A verse I’ve heard recited so frequently I do not know if it is scripture or hadith.

Hadith, meaning traditions of the prophet, are always accompanied by a careful oral lineage of who said what to whom, and who heard who say they heard what. Usually back to one of the prophet’s wives who heard the prophet say it.

The veil also between what you want to see and cannot see, what you wish to have heard but did not hear.

In butoh the dancers are rendered in white smoke, ghosts traversing the stage-as-womb, moving so slowly you do not even know they are there.

If paradise lies beneath the feet of my mother then how will I find my way inside unless she admits me.

Now I look at each face, each body, as it moves around the subway platform, down the stairs and around the platform, onto trains, off of them.

After my aunt Chand-mumani’s death I thought of them each as flames, in each the body is combusting, burning up the fuel of the soul.

Michelle after giving birth walked around the city imagining everyone glistening, bordered in amniotic grit.

But is it really like Fanny writes, the body only a car the soul is driving.

Or something of us sunk into the matter of the body, part of us actually flesh, inseparable from it and upon death, truly dispersed, smoke.

The body of the prophet’s wife always between us. Who said what.

In which case there really is something to grieve at death: that the soul is wind, not immortal.

 

Gebed

Beroofd en verlaten verhaal ik
maar wat wil ik

Weer uit de oceaan opstaan
of levend begraven worden in de golf en slapen

Een angstaanjagend bereik zijn in één lichaam
of mijn eenheid tot in de diepte winden

Vermist in actie, spookachtig
dobberen in de verte

Psalmen zingen om mezelf zo bang te maken
dat ik een beslissing neem:

Vaarwel bevrijding

Mijn tijd in de wereld was
slechts een gebaar

Mijn lichaam een eenzame

vreemdeling

een pijn
die ik nooit heb gekend.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Kazim Ali (Croydon, 6 april 1971)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e april ook mijn blog van 6 april 2019.

Palmzondag (Malcolm Guite), Mary Angelou

Bij Palmzondag

 

De intrede in Jeruzalem door Frans Francken de Jongere, tweede kwart 17e eeuw

 

Palm Sunday

Now to the gate of my Jerusalem,
The seething holy city of my heart,
The saviour comes. But will I welcome him?
Oh crowds of easy feelings make a start;
They raise their hands, get caught up in the singing,
And think the battle won. Too soon they’ll find
The challenge, the reversal he is bringing
Changes their tune. I know what lies behind
The surface flourish that so quickly fades;
Self-interest, and fearful guardedness,
The hardness of the heart, its barricades,
And at the core, the dreadful emptiness
Of a perverted temple. Jesus come
Break my resistance and make me your home.

 

Malcolm Guite (Ibanda, 12 november 1957) Alpha and Omega Secondary School in Ibanda

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Maya Angelou (eig. Margueritte Johnson) werd geboren in Saint Louis, Missouri, op 4 april 1928. Zie ook alle tags voor Maya Angelou op dit blog.

Geraakt door een engel

Wij, niet gewend aan moed
ballingen van genot
leven opgerold in schelpen van eenzaamheid
totdat de liefde haar hoge heilige tempel verlaat
en in ons zicht komt
om ons vrij te maken om te leven.

Liefde komt aan
en in haar spoor komen extases
oude herinneringen aan plezier
oude geschiedenissen van pijn.
Maar als we moedig zijn,
slaat liefde de kettingen van angst weg
van onze ziel.

We zijn gespeend van onze verlegenheid
In het licht van de liefde
we durven dapper te zijn
En plotseling zien we
dat liefde alles kost wat we zijn
en ooit zullen zijn.
Toch is het alleen liefde
die ons vrijmaakt.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Maya Angelou (4 april 1928 – 28 mei 2014)

 

Zie voor de schrijvers van de 5e april ook mijn blog van 5 april 2019 en ook mijn blog van 5 april 2018 en eveneens mijn blog van 5 april 2016.

Hanneke Hendrix, Maya Angelou

De Nederlandse schrijfster en hoorspelmaker Hanneke Hendrix werd geboren in Tegelen op 4 april 1980. Zie ook alle tags voor Hanneke Hendrix op dit blog.

Uit: Aswoensdag

“Marit hield zich graag vast aan een plan, aan protocollen. Als er iets fout ging, kon je dat aanwijzen, ergens in een lijst, ergens in het proces. Als alles klopte, leverde Maarten op de juiste ochtend een potje in bij de balie. Omdat ze vlak bij het ziekenhuis woonden, hoefde hij niet in een van die hokjes. ‘Joh’, had een gynaecoloog een keer bemoedigend gezegd. ‘Weet je wat het is? Dit traject is eigenlijk als het reizen met de trein. Je doet onderweg een heleboel stationnetjes aan, maar je kunt er altijd uitstappen. Voor altijd, maar ook om even op adem te komen. En dat bepalen jullie natuurlijk helemaal zelf.’ Sterf, had Marit gedacht. Met je vriendelijke stationnetjes en je treintjes en je keuzes. Er zat iets heel passief-agressiefs in de zachtaardige behandeling van de patiënt. Ze vond het fijner als iemand kort van stof was, de handschoenen aantrok en zei ‘Kom, aan de slag.’ Ze wilde gewoon liggen en wachten tot het overging. Ze wilde niet verdrietig zijn, want ze had het heel erg goed, ze had geen geldzorgen, ze woonde in het beste deel van de wereld, en ze wilde niet, terwijl de rest van de wereld stierf of doodgemarteld werd, gaan liggen klagen omdat ze werkelijk alles had. Behalve dat kind.
Dat kind.
‘Ik hoef dat kind al niet meer’, zei ze, na de laatste mislukte iui-poging en voor de eerste ivf. Ze zaten in een koffietent te ontbijten, met om hen heen allemaal schreeuwende kinderen.”

 

Hanneke Hendrix (Tegelen, 4 april 1980)

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Maya Angelou (eig. Margueritte Johnson) werd geboren in Saint Louis, Missouri, op 4 april 1928. Zie ook alle tags voor Maya Angelou op dit blog.

Heiland

Humeurige priesters, hebzuchtige
centurions, en een miljoen
verbolgen gebaren staan
tussen jouw liefde en mij.

Jouw agape-offer
is gereduceerd tot gekleurd glas,
flauw boetedoening, en de
verveling van rituelen.

Jouw voetafdrukken markeren
nog de top van
golvende zeeën maar
jouw vreugde
vervaagt op de tabletten
van gewijde profeten.

Bezoek ons opnieuw, Heiland.
Jouw kinderen, belast met
ongeloof, verblind door een patina
van wijsheid,
caramboleren dit dal van
angst in. We huilen om jou
hebben niettemin verloren
jouw naam.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Maya Angelou (4 april 1928 – 28 mei 2014)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e april ook mijn blog van 4 april 2019 en ook mijn blog van 4 april 2017 en ook mijn blog van 4 april 2015 deel 2.

Charles Ducal, Peter Huchel

De Vlaamse dichter en schrijver Charles Ducal (pseudoniem van Frans Dumortier) werd geboren in Leuven op 3 april 1952. Zie ook alle tags voor Charles Ducal op dit blog.

Tweestrijd

Genesis 22

Wij gingen de berg op, mijn vader en ik.
Ik droeg met sterkere handen het wapen.
Wij spraken niet. Ik betrapte zijn adem
op meer dan zijn leeftijd. Schrik.

Hij kwam eerst boven. Ik liet het toe.
Ik hijgde om zijn vermoeidheid te dekken.
Hij nam het geweer. Ik speurde nauwlettend
naar wild. De schrik nam hinderlijk toe.

Hij is oud, dacht ik, hij zal alles missen.
Hij streelde het wapen, vocht met zichzelf.
Toen sprak hij: laat God maar beslissen.
Ik keek in de loop. Ouwe gek!

 

Paarden

Paarden verstard in behoedzame nachten,
als leegstaande huizen hun sterven voorop.
De verten staan stil in hun hangende kop.
Tussen hun poten slapen de laatste gedachten,

zwetende dijen gesnoerd om hun flank
en hoge verliefdheden warm in de oren.
Zij houden zich in hun verleden bevroren,
lijdzaam, voorgoed aan zichzelf afgedankt.

Ingekeerd als gebeeldhouwde dromen,
en ook staat het prikkeldraad onder de hals.
Soms rimpelt hun vel, alsof nog iets schramt,
maar de spijt loopt bedaard uit hun ogen.

 

Rilke

Als er geen is die stilte zal worden
om bij mij te liggen onder de nacht,
een die volkomen in mij is gestorven
omdat zij altijd en nooit is verwacht,

waarom zijn mijn handen dan ouder
dan ieder gebaar van lichaam en bloed?
Waarom heb ik mij volgehouden
binnen vier muren als gij niet vermoedt

dat de afwezigheid woord moet worden
om bij u te zijn in het uiterst gemis?
Ach, wij zijn door liefde bedorven.
De dood komt gewis.

 

Charles Ducal (Leuven, 3 april 1952)

 

De Duitse dichter Peter Huchel werd geboren in Lichterfelde bij Berlijn op 3 april 1903. Zie ook alle tags voor Peter Huchel op dit blog.

NIETS te melden

NIETS te melden.
De eenhoorn ging weg
en rust in de herinnering van de bossen,

in de kamers van de papavers,
wanneer de abdis zon en maan
geeft aan de doden

De herfst maakt een open plek,
verliest zijn geheugen
in het bloedspoor van de beuk.

Wat overblijft is niet meer
dan de zwarte draad in de lucht
die twee stemmen verenigt.

In de witte abdij van de winter
een geluidloze vleugelslag.
In de naam van wie –
tot het einde der tijden.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Peter Huchel (3 april 1903 – 30 april 1981)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e april ook mijn blog van 3 april 2019 en ook mijn blog van 3 april 2017 en ook mijn blog van 3 april 2016 deel 2.

Thomas Glavinic, Jay Parini

De Oostenrijkse schrijver Thomas Glavinic werd geboren op 2 april 1972 in Graz. Zie ook alle tags voor Thomas Glavinic op dit blog.

Uit: Das größere Wunder

„Diese Zeit – es war eine Zeit, die nach Plastik roch und seltsam rund war – verbrachten Jonas und Mike bereits öfter bei Werner als zu Hause, denn in der schäbigen, niemals aufgeräumten Wohnung ihrer Mutter war es unerträglich. Die Mutter kam, wann sie wollte, und wenn sie kam, war sie betrunken und nicht allein. Bisweilen schlug sie die beiden, doch mehr als die Ohrfeigen schmerzten Jonas die Schwäche und die leere Trauer, mit der sie diese verabreichte.
Zu essen gab es unregelmäßig, und wenn er saubere Wäsche wollte, musste Jonas seine und Mikes Sachen im Waschbecken mit Seife bearbeiten. Nachts lag er wach und hoffte, dass sein Schluchzen von den Stöhngeräuschen aus dem Nebenzimmer übertönt wurde. Schlief er doch ein, wurde er zum Schlafwandler, landete in Schränken, in der Besenkammer, in der Badewanne oder unter dem Tisch. Er hatte so grauenvolle Albträume, dass seine Schreie sogar die lallenden Bettgenossen seiner Mutter alarmierten.
Jonas empfand wenig religiöse Gefühle im herkömmlichen Sinn, doch oft starrte er mit verweinten Augen in die Dunkelheit und betete zu Gott, flehte ihn an, ihm einen Engel zu schicken, eine Form von Erlösung, irgendetwas, das sein Leben erträglich machte. Er konnte sich nicht vorstellen, dass es jemals einen einsameren Menschen gegeben hatte als ihn. In der Wohnung seiner Mutter baute er um sich eine Mauer aus Büchern und Musik, die er mit seinem Kassettenrecorder abspielte, dem letzten Geschenk, das er von seinem Vater bekommen hatte.
Die Jungen sahen Picco selten, er hielt sich im Hintergrund, und weil Werners Eltern ständig geschäftlich verreist waren, wurden Werner, Jonas und Mike hauptsächlich von Hausangestellten aufgezogen, sofern man das, was sich innerhalb dieses Hauses ereignete, als Erziehung bezeichnen konnte. Jonas war das recht, weil er schon damals der Ansicht war, dass es niemanden auf der Welt gab, der ihn erziehen konnte.“

 

Thomas Glavinic (Graz, 2 april 1972)

 

De Amerikaanse schrijver, dichter en essayist Jay Parini werd geboren in Pittston op 2 april 1948. Zie ook alle tags voor Jay Parini op dit blog.

De discipline van Kijken

Hoe kun je beginnen te zeggen wat hier is?
In het noorden van New Hampshire worden bossen ruig
door vijgenboom, struikeik, distel;
granieten randen schilferen in zonlicht,
en het vuil is zanderig, wortels
als oude handen die opzwellen aan de knokkels.
Lucht is wit en meren zijn blauwer:
stukjes oude lucht die op aarde vielen.
De wind lijkt vandaag veel te hoog
terwijl witte dennen op enorme hoogte ritselen,
een verheven, weelderig, diep keelgerochel;
de brede effecten zijn allemaal te zien,
als je het oog maar kunt trainen om te kijken,
om goed te focussen op wat zichzelf in tijd
presenteert, in smaak en kleur,
vormen die van heuvel naar vallei verschuiven
en continue transcriptie vereisen.
Het is altijd moeilijk vast te houden,
om een bewegend landschap in de geest te plaatsen,
waar taal zich voedt met de gegeven wereld.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Jay Parini (Pittston, 2 april 1948)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e april ook mijn blog van 2 april 2019 en ook  mijn blog van 2 april 2018 deel 2 en eveneens deel 3.

April (William Carlos Williams)

Bij het begin van de maand april

 

April Morning In Carl Schurz Park door Peter Salwen, 2017

 

April

If you had come away with me
into another state
we had been quiet together.
But there the sun coming up
out of the nothing beyond the lake was
too low in the sky,
there was too great a pushing
against him,
too much of sumac buds, pink
in the head
with the clear gum upon them,
too many opening hearts of lilac leaves,
too many, too many swollen
limp poplar tassels on the
bare branches!
It was too strong in the air.
I had no rest against that
springtime!
The pounding of the hoofs on the
raw sods
stayed with me half through the night.
I awoke smiling but tired.

 

April

Als je met me mee was gekomen
naar een andere staat
waren we samen stil geweest.
Maar de daar opkomende zon
uit het niets achter het meer stond
te laag in de lucht,
er werd te veel
tegen geduwd,
te veel van sumakknoppen, roze
in het hoofd
met de heldere gom erop,
te veel opengaande harten van lila bladeren,
te veel, te veel gezwollen
slappe populierkwastjes op de kale takken!
Het was te sterk in de lucht.
Daar had ik geen rust voor de lente!
Het beuken van de hoeven op de
rauwe graszoden
bleef de hele nacht bij me.
Glimlachend maar moe werd ik wakker.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

William Carlos Williams (17 september 1883 – 4 maart 1963) Portret door Hugo Gellert, ca. 1930

 

Zie voor de schrijvers van de 1e april ook mijn twee blogs van 1 april 2019 en ook mijn blog van 1 april 2018 deel 2.