Joshua Ferris, Werner Söllner

De Amerikaanse schrijver Joshua Ferris werd op 8 november 1974 in Danville, Illinois geboren. Zie ook alle tags voor Joshua Ferris op dit blog.

Uit: To Rise Again At A Decent Hour

“Everything was always something, but something—and here was the rub—could never be everything. A thriving practice couldn’t be everything. A commitment to healthy patients and an afternoon mochaccino and pizza Fridays just couldn’t be everything. The banjo couldn’t be everything, either, unfortunately. Streaming movies directly to the TV was almost everything when first available, but soon fell off to just barely something. The Red Sox had been everything for a long time, but they disappointed me in the end. The greatest disappointment of my adult life came in 2004, when the Red Sox stole the pennant from the Yankees and won the World Series.
For two months one summer, I thought golf could be everything. For the rest of my life, I thought, I’ll put all my energy into golf, all my spare time, all my passion, and that’s what I did, for two months, until I realized that I could put all my energy into golf, all my spare time, all my passion, for the rest of my life. I don’t think I’ve ever been so depressed. The last ball I putted circled the hole, and the rimming impression it made as it dropped was that of my small life draining into the abyss.
So work, fun, and total dedication to something bigger than myself, something greater—my work, golf, the Red Sox—none could be everything, even if each, at times, filled the hour perfectly. I’m like that dreamer desperate to describe his dream when I try to explain the satisfactions of replacing a rotten tooth with a pontic so that a patient could smile again without shame. I had restored a baseline human dignity, no small thing. Pizza Fridays were no small thing. And that mochaccino was a little joy. The night in 2004 when David Ortiz homered against the Yankees to jump-start the greatest comeback in sports history made me simply happy to be alive.
I would have liked to believe in God. Now there was something that could have been everything better than anything else. By believing in God, I could succumb to ease and comfort and reassurance. Fearlessness was an option! Eternity was mine! It could all be mine: the awesome pitch of organ pipes, the musings of Anglican bishops. All I had to do was put away my doubts and believe. Whenever I was on the verge of that, I would call myself back from the brink. Keep clarity! I would cry. Hold on to yourself! For the reason the world was so pleasurable, and why I wanted to extend that pleasure through total submission to God, was my thinking, my reasoned, stubborn, skeptical thinking, which always unfortunately made quick work of God.”

 

Joshua Ferris (Danville, 8 november 1974)

 

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Werner Söllner werd geboren op 10 november 1951 in Arad, Roemenië. Zie ook alle tags voor Werner Söllner op dit blog.

 

Boven de daken van Amsterdam

In een vreemde stad
in het land Nooit
heeft mijn vader me bezocht.

Ik riep hem. Op het dak
een duif, op de vensterbank de blinde,
schuwe kat, op tafel een kopje
koffie. Wolkjes melk.

Hij was op de rieten stoel
gaan zitten, besluiteloos en stil. Een klein beetje
afwezig. Als was hij, zoals vroeger, ergens anders
thuis. En daar iemand anders. Kameraad
God bijvoorbeeld in het aards paradijs
in ballingschap. De dunne huid van zijn handen
vol ouderdomsvlekken.

Met luide stem
heb ik verteld. Over angst
en schuld, over oorlog en stilte
in mij. Over de erfenis. Van vroeger en nooit.
Alles misschien. Ik weet het niet. Het leven
om me heen groeit en groeit
als aluminium. Kliergeluiden, warmte
en kou. In één. Dat ik in staat ben
te blaffen sinds enige tijd.

Buiten is het beginnen
te regenen. Het is niet zo gemakkelijk, heeft hij
met mijn stem gezegd, zoals jij
het jezelf maakt. Zijn hoofd heeft niet meer
gewiebeld. En moeder? Het is eenvoudiger
ingewikkeld. Droom dat het tijd is. Heb jij
kaartjes voor de tram?

Ja. Volle maan
boven het Leidseplein. Buitenaardse wezens
met ogen, monden, oren. Het hart, hoor
ik, slaat tussen de ribben. Links
onder de portemonnee. Het is tijd, hoor ik
een stem, verzin iets. Voor een paar
gulden. Over blinden, stommen, doven.

 

Vertaald door Frans Roumen

 

Werner Söllner
(10 november 1951 – 19 juli 2019)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 8e november ook mijn blog van 8 november 2018 en eveneens mijn blog van 8 november 2015 deel 2.