Anya Silver

De Amerikaanse dichteres Anya Silver werd geboren op 22 december 1968 in Media, Pennsylvania, maar groeide op in Swarthmore, en studeerde af aan Haverford College en Emory University. Ze werd vervolgens hoogleraar aan de Mercer University. In 2004 was Anya Silver zwanger en gaf ze les aan de Mercer University toen bij haar de diagnose ontstekingskanker werd gesteld. Ze beviel van zoon Noach en had een borstamputatie. De kanker bleef bestaan en haar omgang ermee, samen met haar zoon en echtgenoot, had een intensiverende uitwerking op haar poëzie. Silver stierf op 49-jarige leeftijd in Macon, Georgia, op 6 augustus 2018. Anya Silver schreef de poëziebundels “Bloom” (2017), “From Nothing” (2016), “I Watched You Disappear” (2014) en “The Ninety-Third Name of God” (2010). Haar boek met literaire kritiek, “Victorian Literature and the Anorexic Body”, werd gepubliceerd in 2006. Ze behaalde een BA aan het Haverford College en een doctoraat in de literatuur aan de Emory University. Ze werd in 2015 Georgia Author of the Year for Poetry genoemd en kreeg in 2018 een Guggenheim-fellowship.

Doing Laundry In Budapest

The dryer, uniform and squat as a biscuit tin,
came to life and turned on me its insect eye.
My t-shirts and underwear crackled and leapt.
I was a tourist there; I didn’t speak the language.
My shoulders covered themselves up in churches,
my tongue soothed its burn with slices of pickle.
More I don’t remember: only, weekends now
when I stand in the kitchen, sorting sweat pants
and pairing socks, I remember the afternoon
I did my laundry in Budapest, where the sidewalks
bloomed with embroidered linen, where money
wasn’t permitted to leave the country.
When I close my eyes, I recall that spinning,
then a woman, with nothing else to sell,
pressing wilted flowers in my hands.

 

Just Red

I stand in Walgreens while my mother sleeps.
The store is fluorescent and almost empty.
My father is ailing in a nursing home,
my friend is dying in the hospital.
What I want tonight is lipstick.
As pure a red as I can find—no coral
undertones, no rust or fawn. Just red.
Ignoring the salespeople, I untwist tubes
and scrawl each color on my wrist,
till the blue veins beneath my skin
disappear behind smeared bars. I select one.
Back in my mother’s apartment, silence.
I limn my lips back out of my wan face.
There they are again: smacky and wanting.

Anya Silver (22 december 1968 – 6 augustus 2018)


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s