Richard Rognet

De Franse dichter Richard Rognet werd geboren op 5 november 1942 in Val-d’Ajol, in de Vogezen. Zijn moeder was lerares en zijn vader werkte in de textielindustrie, Hij hield als kind al van lezen en hij schreef zijn eerste gedichten toen hij twaalf was. Hij voltooide de lerarenopleiding in Mirecourt, en studeerde vervolgens letteren aan de Universiteit van Nancy. Hij publiceerde zijn eerste bundel in 1966. In 1969 werd hij leraar aan in Mirecourt vervolgens in Epinal, voordat hij tot zijn pensioen in 2002 lid werkte aan het Jules-Ferry College als docent literatuur. Zijn ontmoeting met Alain Bosquet in 1971 markeerde voor hem een ​​belangrijke fase in zijn carrière als dichter. In 1994 werd hij “chevalier dans l’ordre des Arts et des Lettres”. In 2002 ontving hij de Grand prix de poésie de la Société des gens de lettres voor al zijn werk. Ook ontving hij talloze andere prijzen en werd zijn werk vertaald in het Italiaans, Spaans, Duits, Russisch en Bulgaars.

Détachement Intérieur

Chemin poudreux, dit-il,
celui que j’ai laissé
s’ouvrir au
Minotaure,
croisée perdue, ajoute-t-il,
pour ne plus attendre mes pas,
ma parole, mes rebuffades.
Il est celui qui se répète pour
oublier qui le tourmente,
il est de ceux que je suppose
aux frontières des mots brisés.
Est-il ce frère épouvanté qui n’eut
jamais le temps de reconnaître
dans ses rêves les marges
noires du visible ?
Non, rien n’est plus accablant que
les instants qu’on peut nommer,
ils épouvantent le mystère, la fable,
son retour en elle.
Ni
Minotaure ni chemin,
dit celui que j’avais cru voir,
le voilà qui serpente en moi
sans laisser traces ni reflets.

 

Seigneur Vocabulaire

S’il pleut sur ce matin où le mystère a peur, s’il se fait un grand trou dans mon corps et l’espace,
si les arbres sans bruit s’effondrent sous ma peau, si ma présence
épouse un jardin ravagé,
s’il faut que sous les fleurs s’accusent le soleil
et la foule des yeux qui ne comprennent plus
où commence le jour, où s’impose la nuit,
si j’engrange des noms qui tournent sur eux-mêmes,
c’est pour ne rien répondre aux questions impatientes
pas plus qu’à ce hasard qui cogne à ma
fenêtre, c’est pour me faufiler
sous les portes aveugles,
pour ne jamais savoir où se battent mes ombres,
pour déserter tout rêve attaché à mes traces,
c’est pour ouvrir ma vie aux troubles de l’absence.

 
Richard Rognet (Val-d’Ajol, 5 november 1942)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s