Stacie Cassarino


De Amerkiaanse dichteres en schrijfster Stacie Cassarino werd geboren op 15 februari 1975 in Hartford, Connecticut. Zij studeerde aan Middlebury College (BA, 1997), aan de Universiteit van Washington (MA, 2000) en UCLA (PhD, 2014). Cassarino doceerde aan de faculteiten Engels van Middlebury College in Vermont, het Pratt Institute in Brooklyn en UCLA. Ze heeft ook als privé chef-kok gewerkt en in Babbo in New York City gekookt. Zij werkt als copy editor op Haar poëzie werd gepubliceerd in belangrijke literaire tijdschriften zoals The New Republic, Verse Daily, Gulf Coast, Crazyhorse, Iowa Review, Georgia Review, AGNI en de Comstock Review. Haar gedicht “Summer Solstice” kreeg prominente aandacht op de radio in Garrison Keillor’s The Writers ‘Almanac in 2011. In 2005 won ze de “Discovery” / De Joan Leiman Jacobson Poetry Award, in 2007 werd zij genomineerd voor de Rona Jaffe Writer Award en zij werd twee keer genomineerd voor de Pushcart-prijs. Zij heeft ook een grote prijs ontvangen van het Astraea Foundation Writer’s Fund. Haar dichtbundel “Zero at the Bone” werd in 2009 gepubliceerd. Daarvoor kreeg zij in 2010 de Lambda Literary Award en de Audre Lorde Award.



The day my body caught fire
the woodland darkened. The horizon
was a sea of maids, rushing to piece me
back into a girl. Out of the girl came yellow
flowers, came stem & sepal.
You never happened, they said.
The meadow was a narration of lessness.
Inside the corral, horses fell
from the impact of lightning. They broke
down. I heard gunshots in my sleep.
I was a keeper of breath,
of hay. I walked a field, collecting bones.
You can build a house out of bones.
You can stand at the doorway
quarrelling with your legs to enter
or run until you turn to ash.



Snowshoe to Otter Creek

love lasts by not lasting
—Jack Gilbert

I’m mapping this new year’s vanishings:
lover, yellow house, the knowledge of surfaces.
This is not a story of return.
There are times I wish I could erase
the mind’s lucidity, the difficulty of Sundays,
my fervor to be touched
by a woman two Februarys gone. What brings the body
back, grieved and cloven, tromping these woods
with nothing to confide in? New snow reassumes
the circleting trees, the bridge above the creek
where I stand like a stranger to my life.
There is no single moment of loss, there is
an amassing. The disbeliever sleeps at an angle
in the bed. The orchard is a graveyard.
Is this the real end? Someone shoveling her way out
with cold intention? Someone naming her missing?


Stacie Cassarino (Hartford, 15 februari 1975)