Terry McMillan, Wendy Wasserstein, Rick Moody, Pierre Choderlos de Laclos, Koos Dalstra

De Afrikaans – Amerikaanse schrijfster Terry McMillan werd geboren op 18 oktober 1951 in Port Huron, Michigan. Zie ook alle tags voor TerryMcMillan op dit blog en ook mijn blog van 18 oktober 2009 en ook mijn blog van 18 oktober 2010.

Uit: A Day Late and A Dollar Short

“When ain’t nobody there but him (which ain’t often ‘cause he can’t stand being by hisself more than a few hours), he do crossword puzzles. Hard ones. And he good at it. These he do finish. And from what I gather, he done let hundreds of women walk through his revolving door for a day or two but then all he do is complain about Donnetta, his ex-wife, who he ain’t been married to now going on six years, so most of ‘em don’t come back. And don’t let him get a buzz going. Every other word outta his mouth is Donnetta. 
He talk about her like they just got divorced yesterday. “She wanted a perfect man,” he claimed, or, “I almost killed myself trying to please that woman.” But even though Donnetta was a little slow, she was nice, decent. After I’d left Cecil for the third time, I stayed with ‘em for close to a month. By the second week, I was almost ready for the loony bin. First off, Donnetta couldn’t cook nothing worth eating; she wasn’t exactly Oprah when it came to having a two-way conversation; cleaning house was at the bottom of her things-to-do list; and that boy needed his ass beat at least twice a day but she only believed in that white folks’ “time-out” mess. She didn’t have as much sense as a Christmas turkey, and how you supposed to lead a child down a path when you lost your damnself? » 

Terry McMillan (Port Huron, 18 oktober 1951)


De Amerikaanse schrijfster Wendy Wasserstein werd geboren op 18 oktober 1950 in New York. Zie ook alle tags voor Wendy Wasserstein op dit blog en ook mijn blog van 18 oktober 2009 en ook mijn blog van 18 oktober 2010.

Uit: Elements of Style

“Samantha and Jil shared a laugh and sat down. Frankie followed them while silently sizing up her fellow guest. She hated herself for so easily categorizing people, but she was after all a scientist, and methodology had to start somewhere. As Jil Taillou reached for an olive, Frankie decided he was definitely gay, on the board of City Opera, well read, and actually from Brooklyn. Nobody’s real name is Jil Taillou, especially if they worked at Sotheby’s. Plus anyone with that kind of untraceable Middle European accent most likely studied French at Midwood High in Brooklyn.
At this point in her life, Frankie wished all her hosts would stop inviting an extra man to dinner for her. She frankly would prefer not having the illusion of an escort. Besides, these men were always decidedly unavailable but full of opinions, gossip, and connections. But every hostess she knew insisted on an even number of boy-girl seating. Frankie looked forward to a time when she’d be too old for anyone to bother.
“So there I was in Rome with Beatrice.” Jil made the point of using the Italian pronunciation. “And we are supposed to fly to Beirut the next day for Amir’s engagement party.
And you know Mrs. Ouiss had organized the most fabulous party. But we can’t go because the entire country is on strike.”
“Oh, the Italians are always on strike.” Samantha lit a cigarette.
“No, but here’s the best part. We had the party in the Vatican instead.”
“No!” Samantha seemed riveted.
“Really?” Frankie attempted to dive in.
“Beatrice is related somehow to the captain of the guards who gives private tours to Barbra Streisand and Sting in the pope’s closet.”
Samantha grinned. “I love this!”

Wendy Wasserstein (18 oktober 1950 – 30 januari 2006)


De Amerikaanse schrijver Rick Moody werd geboren op 18 oktober 1961 in New York. Zie ook alle tags voor Rick Moody op dit blog en ook mijn blog van 18 oktober 2009 en ook mijn blog van 18 oktober 2010

Uit: The Four Fingers Of Death

« McClintock, he later remarked in interviews, didn’t want to be a pitching coach or a scout. Despite a preponderance of evidence to the contrary, Dave McClintock believed that there was a future in professional sport for a man with a mechanical arm. He might need to become a position player, an off-the-bench type, at least until the technology improved. He might need to warm the bench for a time. But, he believed, he need not give up the game.
After all, the owners and their handpicked commissioner had already determined that they could not keep ahead of the advances taking place in the demimonde of stealth performance enhancers. What was working well for athletes of the Sino-Indian Economic Compact could work for NAFTA athletes as well. It was impractical to think otherwise. Like Rosa Parks before him, McClintock saw the future clearly and knew. What was a mechanical arm but an elaborate kind of performance enhancement? Sport is entertainment, he observed in his diary entries from the hospital. Sport is not devoted to an idealized human body. Sport is not about winning, and it is not about some masculine pie-in-the-sky notion of heroism and team play. Sport is like breathing fire onstage or spitting up blood while wearing a latex devil’s mask. McClintock, with the cooperation of his agent, Phil Blank, convened a press conference on the day of his release from the Hospital for Special Surgical Interventions. Only a handful of reporters showed, and only one of them wrote a feature, but what this pimply hack from MLB.com discovered was a charming, upbeat, marketable ballplayer with a titanium arm, who, while grinning his relentlessly upbeat grin, waved aloft his bionic, or perhaps cybernetic, appendage and said, “I bet I can hit sixty-five homers a year with this thing!”

Rick Moody (New York, 18 oktober 1961)


De Franse schrijver Pierre Choderlos de Laclos werd geboren in Amiens op 18 oktober 1741. Zie ook mijn blog van 18 oktober 2010 en eveneens  alle tags voor Pierre Choderlos de Laclos

Uit: Les liasons dangereuses

« Où vous croyez voir une action louable, je ne cherchais qu’un moyen de plaire. Je n’étais, puisqu’il faut le dire, que le faible agent de la Divinité que j’adore. (Ici elle voulut m’interrompre; mais je ne lui en donnai pas le temps.) Dans ce moment même, ajoutai-je, mon secret ne m’échappe que par faiblesse. Je m’étais promis de vous le taire; je me faisais un bonheur de rendre à vos vertus comme à vos appas un hommage pur que vous ignoreriez toujours; mais, incapable de tromper, quand j’ai sous les yeux l’exemple de la candeur, je n’aurai point à me reprocher avec vous une dissimulation coupable.
“Ne croyez pas que je vous outrage par une criminelle espérance. Je serai malheureux, je le sais; mais mes souffrances me seront chères; elles me prouveront l’excès de mon amour; c’est à vos pieds, c’est dans votre sein que je déposerai mes peines. J’y puiserai des forces pour souffrir de nouveau; j’y trouverai la bonté compatissante, et je me croirai consolé, parce que vous m’aurez plaint. Ô vous que j’adore! écoutez-moi, plaignez-moi, secourez-moi!” Cependant j’étais à ses genoux, et je serrais ses mains dans les miennes: mais elle, les dégageant tout à coup, et les croisant sur ses yeux avec l’expression du désespoir: “Ah! malheureuse! s’écria-t-elle; puis elle fondit en larmes. Par bonheur je m’étais livré à tel point, que je pleurais aussi; et, reprenant ses mains, je les baignais de pleurs. Cette précaution était bien nécessaire; car elle était si occupée de sa douleur, qu’elle ne se serait pas aperçue de la mienne, si je n’avais pas trouvé ce moyen de l’en avertir. J’y gagnai de plus de considérer à loisir cette charmante figure, embellie encore par l’attrait puissant des larmes. Ma tête s’échauffait, et j’étais si peu maître de moi, que je fus tenté de profiter de ce moment.”

Pierre Choderlos de Laclos (18 oktober 1741 – 5 september 1803)
La marquise de Merteuil (Glenn Close) en vicomte de Valmont (John Malkovich) in een Amrtikaans-Britse verfilming uit 1988


De Nederlandse dichter en beeldend kunstenaar Koos Dalstra werd geboren in Leeuwarden op 18 oktober 1950. Zie ook alle tags voor Koos Dalstra op dit blog en ook mijn blog van 18 oktober 2010.

Uit: Pindakaas (Gesprek met door Joost Niemöller over zijn boek Vienna-BeHa)

‘De stad Wenen – Vienna – is van belang omdat daar het begin van de ontspanning ligt tussen Oost en West – het boek gaat over de relatie Nederland-Rusland. Het woord “wenen” of “huilen” is bovendien belangrijk voor het werk van Bas Jan Ader. De beroemde foto waarop hij huilt is het begin van zijn beruchte val-installaties. Het woord voor “ader” luidt in het Russisch “vjena”, en dat schrijf je als “BeHa”.
Ik wilde iets met een taal doen die niet direct verwant is aan het Nederlands. Ik merkte dat het succes van mijn mede-dichters, met name dat van Joost Zwagerman, puur gericht was op het Hollandse verhaal. Daardoor was dat werk niet in staat om diepere tonen aan te roeren. Alleen een dichter als Pieter Boskma had die diepere tonen. Dat is ook een Fries, net als ik.
Zwagerman schreef in zijn essaybundel Collega’s van God: Dalstra is geen belangrijke dichter. Hij spelt anders, schrijft woorddelen als letters. Alle klanken in mijn gedichten die rijmen op “acht” heb ik gemarkeerd als “8”, om te benadrukken dat het germanismen zijn. Hetzelfde deed ik met het Franse “er”, dat ik als “R” ben gaan schrijven. En het Engelse “sea” als “c”. Ik wilde dus alle rijmklanken die uit de omringende talen komen, isoleren. Zwagerman voerde dat terug op de rap en dat kunnen we literair niet serieus nemen, volgens hem, dus zal Dalstra altijd een obscure naam blijven binnen de Nederlandse poëzie.”

Koos Dalstra (Leeuwarden, 18 oktober 1950)