Donald Davidson


De Amerikaanse dichter, essayist en literair criticus Donald Davidson werd geboren 8 augustus 1893 in Campbellsville, Giles County, Tennessee. Na de middelbare school studeerde Davidson aan de Vanderbilt University in Nashville waar hij in 1917 afstudeerde met een Bachelor of Arts (BA). Vervolgens ging hij tijdens de Eerste Wereldoorlog in militaire dienst in het Amerikaanse leger waar hij werd bevorderd tot luitenant. Na de oorlog volgde hij een postdoctorale studie aan de Vanderbilt University, waar hij in 1922 een Master of Arts (MA) behaalde. Van 1923 tot 1930 was hij literatuurcriticus voor het dagblad The Nashville Tennessean. In 1924 verscheen met de bloemlezing “An Outlawed Piper” zijn debuutbundel. In 1927 werd deze gevolgd door “The Tall Men” en in 1938 door “Lee in the Mountains, and Other Poems”. Daarmee beïnvloedde hij de Southern Agrariërs, een groep dichters uit het Zuiden. Davidson, die ook werkte als hoogleraar aan de Vanderbilt University, publiceerde ook non-fictie: “The Attack on Leviathan: Regionalism and Nationalism in the United States” (1938) en “Why the Modern South Has a Great Literature” (1951), evenals “The Tennessee” (1946 tot 1948), een geschiedenis van de Tennessee River in 2 delen. Na een verzameling van essays getiteld “Still Rebels, Still Yankees, and Other Essays” (1957) verschenen met “The Long Street” (1961) en “Collected Poems: 1922-1961 (1966) nog twee dichtbundels. Zijn enige roman, “The Big Ballad Jamboree” werd postuum in 1996 gepubliceerd.



Of what sins have you made confession here,
Ardent Cecile? Not passion’s intimacy,
Or tangles of desire that mutineer
A bold way through your maiden ecstasy.
Those are not blamed…the penance not severe!

Pray rather, with cool-lidded conscious eyes
For warm juvescence of those ichored limbs,
For laughter checked by no repentant cries,
For lips unstained by pattering of hymns.
Men’s glances have embraced you. They are wise.

They have seen you, cumbent by the ruddy fire,
Lending your curves to cushioned wantonness,
Or leaping to the stroke of an earthy lyre
Twanged in the joy of throbbing noon’s excess
And cried no pause for love. You, they require.

Of what sins have you made confession here,
Ardent Cecile? The wood receives your knees;
The organ stirs your prayer. Now you revere
The God that made you beautiful among these,
The gnarled and ugly. Your book receives no tear.



Teach Me

Teach me, old World, your passion of slow change,
    Your calm of stars, watching the turn of earth,
Patient of man, and never thinking strange
    The mad red crash of each new system’s birth.

Teach me, for I would know your beauty’s way
    That waits and changes with each changing sun,
No dawn so fair but promises a day
    Of other perfectness than men have won.

Teach me, old World, not as vain men have taught,
    —Unpatient song, nor words of hollow brass,
Nor men’s dismay whose powerfullest thought
    Is woe that they and worlds alike must pass.

Nothing I learn by any mortal rule;
Teach me, old World, I would not be man’s fool.



Donald Davidson (8 augustus 1893 – 25 april 1968)