Bij Sint Maarten, Hans Magnus Enzensberger

Bij Sint Maarten


Sint-Maarten, Sint-Maarten

Sint-Maarten, Sint-Maarten
De koeien hebben staarten
De varkens hebben oren,
Daar zijn ze mee geboren.
De ossen hebben horens
De kerken hebben torens
De torens dragen klokken
De meisjes dragen rokken
De jongens hebben broeken aan
Daar komt sintemaarten aan


El Greco, Sint Maarten en de bedelaar, 1597/1599


Sankt Martin

Sankt Martin, Sankt Martin,
Sankt Martin ritt durch Schnee und Wind,
Sein Roß, das trug ihn fort geschwind.
Sankt Martin ritt mit leichtem Mut,
Sein Mantel deckt’ ihn warm und gut.

Im Schnee saß, im Schnee saß,
Im Schnee, da saß ein armer Mann,
Hatt Kleider nicht, hatt Lumpen an.
“O helft mir doch in meiner Not,
Sonst ist der bitt’re Frost mein Tod!”

Sankt Martin, Sankt Martin,
Sankt Martin zog die Zügel an,
Sein Roß stand still beim armen Mann.
Sankt Martin mit dem Schwerte teilt
Den warmen Mantel unverweilt.

Sankt Martin, Sankt Martin,
Sankt Martin gab den halben still:
Der Bettler rasch ihm danken will
Sankt Martin aber ritt in Eil
Hinweg mit seinem Mantelteil.


Jacob van Oost de Oudere (1603 – 1671), Sint Martin

Doorgaan met het lezen van “Bij Sint Maarten, Hans Magnus Enzensberger”

Mircea Dinescu, Carlos Fuentes, Kurt Vonnegut, Nilgün Yerli

De Roemeense dichter en schrijver Mircea Dinescu werd geboren op 11 november 1950 in Slobozia. Zie ook mijn blog van 11 november 2010 en eveneens alle tags voor Mircea Dinescu op dit blog.


A Letter to Mother

You’re telling me the rats have nibbled the church down to its roots,
oh my sad mother,
but even so our faith is more a matter
of bread and wine.
If only the oat plants wouldn’t get
into the bed of my sister who’s run to the fields,
if only the singer banished among bulrushes wouldn’t run wild . . .
over the death combing your hair,
over the entrails of fire
storks are passing like a leukaemia of stars.



The visages of gods have long since withdrawn
to the labels on tins.
Only the hosts of elders still abide
to watch a made-up church through pouring rain
alongside the delicate sunflower machinery
left to whir on the mound for ever and ever.

We huddle next to cattle in the pastures
and elegant steamers
the nerves of the sea can no longer put up with
seem to be floating through green fields leaving
nothing but oil slicks and the flotsam of parties.

And thus like frightened fishes
beneath the gently rolling paradise
we keep watch for the rope
going to hoist us on deck by and by.

But never mind:
another world sails by
past yet another world
and they don’t touch each other.


Vertaald door Florin Bican

Mircea Dinescu (Slobozia, 11 november 1950)

Doorgaan met het lezen van “Mircea Dinescu, Carlos Fuentes, Kurt Vonnegut, Nilgün Yerli”