Thomas Pynchon, Roddy Doyle, Gertrud Fussenegger, Pat Barker, Gary Snyder

De Amerikaanse schrijver Thomas Pynchon werd op 8 mei 1937 geboren in Glen Cove, Long Island, New York. Zie ook alle tags voor Thomas Pynchon op dit blog.

Uit: The Crying of Lot 49

„It took her till the middle of Huntley and Brinkley to remember that last year at three or so one morning there had come this long-distance call, from where she would never know (unless now he’d left a diary) by a voice beginning in heavy Slavic tones as second secretary at the Transylvanian Consulate, looking for an escaped bat; modulated to comic-Negro, then on into hostile Pachuco dialect, full of chingas and maricones; then a Gestapo officer asking her in shrieks did she have relatives in Germany and finally his Lamont Cranston voice, the one he’d talked in all the way down to Mazatlan. “Pierce, please,” she’d managed to get in, “I thought we had — “

“But Margo,”earnestly, “I’ve just come from Commissioner Weston, and that old man in the fun house was murdered by the same blowgun that killed Professor Quackenbush,” or something.

“For God’s sake,” she said. Mucho had rolled over and was looking at her.

“Why don’t you hang up on him,” Mucho, suggested, sensibly.

“I heard that,” Pierce said. “I think it’s time Wendell Maas had a little visit from The Shadow.” Silence, positive and thorough, fell. So it was the last of his voices she ever heard. Lamont Cranston. That phone line could have pointed any direction, been any length. Its quiet ambiguity shifted over, in the months after the call, to what had been revived: memories of his face, body, things he’d given her, things she had now and then pretended not to’ve heard him say. It took him over, and to the verge of being forgotten. The shadow waited a year before visiting. But now there was Metzger’s letter. Had Pierce called last year then to tell her about this codicil? Or had he decided on it later, somehow because of her annoyance and Mucho’s indifference? She felt exposed, finessed, put down. She had never executed a will in her life, didn’t know where to begin, didn’t know how to tell the law firm in L. A. that she didn’t know where to begin.“

Thomas Pynchon (Glen Cove, 8 mei 1937)

Doorgaan met het lezen van “Thomas Pynchon, Roddy Doyle, Gertrud Fussenegger, Pat Barker, Gary Snyder”

Romain Gary, Edmund Wilson, Peter Benchley, James Worthy

 De Franse schrijver, vertaler regisseur en diplomaat Romain Gary werd geboren op 8 mei 1914 in Vilnius, Litouwen. Zie ook alle tags voor Romain Gary op dit blog.

 

Uit: La promesse de l’aube

„Je restai là, le cigare idiot aux lèvres, avec ma veste de cuir, ma casquette sur l’oeil, mon air dur, mes mains dans les poches, cependant que la terre entière devenait soudain un lieu inhabité. C’est de cela que je me souviens surtout aujourd’hui: une sensation d’étrangeté, comme si les lieux les plus familiers, le sol, les maisons et toutes les certitudes fussent devenues autour de moi une planète inconnue où je n’avais jamais mis les pieds auparavant. Tout mon système de poids et mesures s’écroulait d’un seul coup. J’avais beau me dire que les belles histoires d’amour finissent toujours mal, j’avais cru malgré tout que la mienne finirait mal aussi, mais après justice rendue. Que ma mère pût mourir avant que j’eusse le temps de me jeter dans le plateau de la balance pour la redresser, pour rétablir l’équilibre et démontrer ainsi clairement, irréfutablement, l’honorabilité du monde, témoigner de l’existence, au coeur des choses, d’un dessein honnête et secret me paraissait une négation de la plus humble, de la plus élémentaire dignité humaine, comme une interdiction de respirer. Je n’ai pas besoin d’insister auprès de mes lecteurs sur l’extrême jeunesse dont une telle attitude témoignait. Je suis, aujourd’hui, un homme expérimenté. Je n’ai pas besoin d’en dire plus, on a compris.“

 

Romain Gary (9 mei 1914 – 2 december 1980)

Doorgaan met het lezen van “Romain Gary, Edmund Wilson, Peter Benchley, James Worthy”

Libris Literatuur Prijs voor A. F.Th. van der Heijden

De schrijver A.F.Th. van der Heijden heeft met zijn boek ‘Tonio’ de Libris Literatuur Prijs gewonnen. Juryvoorzitter Robbert Dijkgraaf, president van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen, maakte dat maandagavond bekend in het Amstel Hotel in Amsterdam. Aan de prijs is een bedrag verbonden van 50.000 euro. Zie ook alle tags voor A. F. Th. van der Heijden op dit blog.

Uit: Tonio

‘We kunnen ons wel blijven volhouden dat we zijn leven tot aan 23 mei 2010 nog hebben om in de herinnering te koesteren, maar dat is niet meer hetzelfde leven dat we van nabij gekend hebben. Het is in al zijn verschijningsvormen aangetast door de dood die het afsneed. Geen herinnering is meer puur en onbevangen. Het geheugen verstikt in de schaduw van Tonio’s vroege einde, en de erin opgeslagen beelden raken in hun vorm en lichtheid aangetast.
Het ergste: de ooit zo zuivere herinneringen worden met terugwerkende kracht verklikkers van de dood. Wat ze voorafgaand aan Pinksteren niet hadden, krijgen ze nu: een voorspellende kracht, die zich in het geheugen van de zich herinnerende openbaart. Ze voorspelen het sterven van de jongen die er de hoofdrol in speelt.

(…)

“Ik schrijf het in de eerste plaats voor jou. Nee, niet voor je zielenrust. Ik hoop juist de aandacht van je ziel te trekken. Hij moet verontrust raken. Via hem wil ik je laten weten dat de pijn die jij een half etmaal lang ondergaan hebt, door ons is overgenomen. Levenslang. Niks rust zacht. In die pijn zijn we voortaan verenigd. Jij, Mirjam en ik. En mocht de ziel bestaan, ook de onze, dan komt met ons sterven aan die vereniging geen einde.”


A. F.Th. van der Heijden (Geldrop, 15 oktober 1951)