Maarten van Buuren

 

De Nederlandse schrijver en letterkundige Maarten van Buuren werd geboren op 3 juni 1948 in Maassluis. Van Buuren studeerde Frans en Nederlands aan de Rijksuniversiteit Groningen. In 1986 promoveerde hij aan het Instituut voor Algemene Literatuurwetenschap in Nijmegen op een proefschrift over de metaforiek in Les Rougon-Macquart van Emile Zola. In 1988 werd hij benoemd tot hoogleraar Moderne Letterkunde aan de Universiteit van Utrecht.. Hij publiceerde onder meer de essaybundels Verschuivingen, verdichtingen (1993) en De innerlijke ervaring (2007), waarmee hij werd genomineerd voor de shortlist van de Socrates Wisselbeker. Daarnaast vertaalde hij werk van onder meer Cioran, Valéry en La Rochefoucauld. In 2005 verscheen van hem de cd-reeks Proust, een zevendelig hoorcollege over Op zoek naar de verloren tijd. Hij schrijft regelmatig over kunst en literatuur voor De Groene Amsterdammer, Armada en NRC Handelsblad.

 

Uit: Iris

 

“Toen Iris verkering kreeg met Jos en ik met Stein, mochten de jongens mee. Sinds een paar jaar blijven onze ouders thuis en gaan wij met ons vieren een maand, anderhalve maand op vakantie naar het zuiden. We beginnen in de Provence, dan gaan we door naar Spanje, soms tot aan de zuidkust. Dit voorjaar zijn we in Leningrad geweest. Onze vader wilde altijd nog een keer naar Rusland en wij mochten mee. Hij heeft alles vastgelegd in een fotoreportage. Ik zal hem even pakken. Kijk, dit is het vliegtuig en daarvoor staat het gezelschap waarmee we moesten reizen, want je mag niet in je eentje naar Rusland, dat moet via een reisbureau en onder begeleiding van een gids. Hier staan wij te giechelen, omdat onze vader een mooie foto van ons wilde maken. Zie je wel? Dat ben ik en dit is mijn zus Iris.’ Op dat moment viel het stil in mijn hoofd. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik werd de foto in gezogen naar de vrouw die naast Stella stond. ‘O, is dat je zus,’ zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem normaal te laten klinken en ik de neutrale, vriendelijk ontspannen gezichtsuitdrukking probeerde te bewaren die ik de rest van de avond spontaan had gehad, maar die ik nu opeens moest spelen, omdat mijn mond dreigde open te vallen, ik me naar voren wilde buigen en wilde roepen: ‘Wat? Is dát je zuster? Jezus nog an toe, is dát je zuster?’ De vrouw op de foto was mooi op een manier die geen tegenspraak duldde en me het gevoel gaf dat ik tot stilstand kwam en langzaam alle wapens neerlegde, waarvan ik pas op dat moment besefte (maar dan voornamelijk onbewust) dat ik ze voortdurend in de aanslag houd om vijandigheden te pareren.”

 

 

 

Maarten van Buuren (Maassluis, 3 juni 1948)

Allen Ginsberg, Philippe Djian, Monika Maron, Larry McMurtry

 

De Amerikaanse dichter Irwin Allen Ginsberg werd geboren in Newark, New Jersey, op 3 juni 1926. Zie ook mijn blog van 3 juni 2010 en eveneens alle tags voor Allen Ginsberg op dit blog.

 

 

Fourth Floor, Dawn, Up All Night Writing Letters

 

Pigeons shake their wings on the copper church roof

out my window across the street, a bird perched on the cross

surveys the city’s blue-grey clouds. Larry Rivers

‘ll come at 10 AM and take my picture. I’m taking

your picture, pigeons. I’m writing you down, Dawn.

I’m immortalizing your exhaust, Avenue A bus.

O Thought, now you’ll have to think the same thing forever!

 

 

 

In Back of the Real

 

Railroad yard in San Jose

I wandered desolate

in front of a tank factory

and sat on a bench

near the switchman’s shack.

 

A flower lay on the hay on

the asphalt highway

–the dread hay flower

I thought–It had a

brittle black stem and

corolla of yellowish dirty

spikes like Jesus’ inchlong

crown, and a soiled

dry center cotton tuft

like a used shaving brush

that’s been lying under

the garage for a year.

 

Yellow, yellow flower, and

flower of industry,

tough spiky ugly flower,

flower nonetheless,

with the form of the great yellow

Rose in your brain!

This is the flower of the World.

 

 

 

Allen Ginsberg (3 juni 1926 – 6 april 1997)

Gisnsberg (rechts) met collega-dichter en vriend Gregory Corso

Doorgaan met het lezen van “Allen Ginsberg, Philippe Djian, Monika Maron, Larry McMurtry”

Norbert Gstrein, Gerhard Zwerenz, Kathleen E. Woodiwiss, Carlo Michelstaedter, Eugène Van Oye

De Oostenrijkse schrijver Norbert Gstrein werd geboren op 3 juni 1961 in Mils bei Imst, Tirol. Zie ook mijn blog van 3 juni 2007en ook mijn blog van 3 juni 2008 en ook mijn blog van 3 juni 2009 en ook mijn blog van 3 juni 2010

 

Uit: Die ganze Wahrheit

Man hat mir abgeraten, darüber zu schreiben, und natürlich kenne ich Dagmar lange genug, um zu wissen, was mich erwartet, wenn nur etwas von dem, was ich über sie in die Welt setze, anfechtbar ist. Ich habe oft genug erlebt, mit welchen Lappalien sie ihren Anwalt betraut hat, den beflissenen Dr. Mrak, um Leute, die sie für ihre Feinde hielt, mundtot zu machen, und gebe mich nicht den geringsten Illusionen hin. Meine Darstellung, da bin ich sicher, wird noch am Tag der Veröffentlichung auf seinem Schreibtisch landen und auf Punkt und Komma überprüft werden, ob sich darin etwas Justitiables findet. Da würde es auch wenig helfen, die Tatsachen zu verdrehen, welche Mühe auch immer ich mir geben mochte, die Spuren zu verwischen, ob den Ort des Geschehens von Wien nach Berlin zu verlegen, ob Dagmar anders zu nennen, ob ihr eine andere Herkunft zuzuschreiben und sie statt aus Kärnten vielleicht aus einem Dorf an der Ostsee stammen zu lassen, ganz vom anderen Rand des Sprachraums, um nicht überhaupt so weit zu gehen, aus der Frau, die sie immerhin ist, einen Mann zu machen.Am Ende sind das Kindereien, und ich würde mir den Vorwurf einer plumpen Täuschung einhandeln, würde mir anhören müssen, ich spräche von einer Kindheit am Meer, spräche von den Nachmittagen am Strand, der Weite und dem Licht des Nordens, und meinte in Wirklichkeit die Beengtheit der Berge, meinte ein abgeschiedenes Karawankental und die schneereichen Winter in den fünfziger Jahren, von denen Dagmar endlos schwärmen konnte.”

 

Norbert Gstrein (Mils, 3 juni 1961)

Doorgaan met het lezen van “Norbert Gstrein, Gerhard Zwerenz, Kathleen E. Woodiwiss, Carlo Michelstaedter, Eugène Van Oye”

Pedro Mir, Detlev von Liliencron, Friederike Brun, Otto Erich Hartleben, Philippe Quinault

 

De Domicaanse dichter en schrijver Pedro Mirwerd op 3 juni 1913 in San Pedro de Macorís geboren. Zie ook mijn blog van 3 juni 2009 en ook mijn blog van 3 juni 2010

 

Uit: Countersong to Walt Whitman (Vertaald door Jonathan Cohen)

 

15

 

And now

it is no longer the word

I

the accomplished word

the password to begin the world.

And now

now it is the word

we.

And now,

now has come the hour of the countersong.

We the railroad workers,

we the students,

we the miners,

we the peasants,

we the wretched of the earth,

the populators of the world,

the heroes of everyday work,

with our love and our fists,

enamored of hope.

We the white-skinned,

the black-skinned, the yellow-skinned,

the Indians, the copper-skinned,

the Moors and dark-skinned,

the red-skinned and olive-skinned,

the blonds and platinum blonds,

united by work,

by misery, by silence,

by the cry of a solitary man

who in the middle of the night,

with a perfect whip,

with a meager wage,

with a gold dagger and an iron face,

wildly cries out

I

and hears the crystal-clear echo

of a shower of blood

that relentlessly feeds on us

ourselves

among the docks receding in the distance

ourselves

below the skyline of the factories

ourselves

 

in the flower, in the pictures, in the tunnels

ourselves

in the tall structure on the way to orbit

ourselves

on the way to marble halls

ourselves

on the way to prisons

ourselves . . .

 

 

Pedro Mir (3 juni 1913 – 11 juli 2000)

Doorgaan met het lezen van “Pedro Mir, Detlev von Liliencron, Friederike Brun, Otto Erich Hartleben, Philippe Quinault”