Julien Green en Carmen Laforet

De Frans – Amerikaanse schrijver Julien Hartridge Green werd geboren op 6 september 1900 in Parijs. Hij werd protestants opgevoed, en werd na de dood van zijn moeder in 1914 in 1916 Rooms-katholiek. Later keerde hij zich daar weer van af en werd boeddhist. Toen hij 17 jaar oud was, gaat hij vrijwillig het leger in tijdens de Eerste Wereldoorlog. Van 1918 tot 1922 studeerde hij in Parijs en aan de universiteit van Virginia in de VS. In 1922 ging hij weer terug naar Frankrijk, en hij publiceerde zijn eerste boek, Mont-Cinère in 1926. Dit boek bleek zowel in Frankrijk als in de Verenigde Staten succesvol. Hij publiceerde hierna nog een aantal boeken die verschillende prijzen kregen (Adrienne Mésurat (1927, Femina Bookman Prize), Léviathan (1929, Harper Prize)). In 1939 werd hij opnieuw katholiek. Van zijn innerlijke godsdienstige ontwikkelingen geeft zijn Dagboek (waarvan in 1990 het 14e deel verscheen) een helder en boeiend beeld. In 1971 werd hij gekozen tot lid van de Académie française, de eerste Amerikaan die deze eer ten deel viel. De katholieke kerk in Parijs weigerde mee te werken om zijn laatste wens in vervulling te laten gaan: een  laatste rustplaats in de Franse hoofdstad. Het stoffelijk overschot werd naar Klagenfurt overgebracht en daar werd Green vanuit de Sint Egidiuskerk begraven.

 

Citaten:

Une vie dans laquelle il n’y a pas de solitude est une vie sans force et sans intérêt. En somme, la solitude est le lieu le moins solitaire qui soit, puisque la vitalité de notre être la peuple immédiatement, si bien qu’on peut dire qu’une vie dans laquelle il n’y a pas de solitude est la plus solitaire au monde.

Il faut un grand nombre d’années pour faire sentir à l’homme que sa vie en ce monde ne sera pas éternelle ; il arrive même que toute la vie entière y passe et qu’il ne se rende pas compte de ce qu’il en est avant le point extrême qui le sépare de la mort. La plupart des hommes meurent dans une stupéfaction douloureuse.

L’amour de Dieu est intolérant, l’amour de Dieu ne souffre pas de partage, l’amour de Dieu demande plus, toujours plus à mesure qu’il reçoit. On lui sacrifie ses biens, ce n’est pas assez ; sa famille, ce n’est pas assez ; sa patrie, ce n’est pas assez ; il veut tout, jusqu’à cette pauvre vie humaine qui palpite dans notre coeur. Bienheureux ceux que dévore cet amour insatiable.

(On est si sérieux quand on a 19 ans. Journal 1919-1924. Paris, Fayard, 1993, p. 31

Julien Green (6 september 1900 – 13 augustus 1998)

 

De Spaanse schrijfster Carmen Laforet werd geboren op 6 september 1921 in Barcelona. Zij was een van de belangrijkste auteurs in de tijd na de Spaanse burgeroorlog. Carmen Laforet baarde in 1944, op 23-jarige leeftijd, veel opzien met haar debuut Nada (Niets), dat niet alleen de censuur van
Franco wist te passeren, maar ook werd bekroond met de belangrijke Nadal-prijs
(“Premio Nadal de Novela”). In de jaren zestig publiceerde Laforet nog twee andere romans. Van de aangekondigde trilogie verscheen alleen La insolación (De Zonnesteek) in 1963. Het tweede deel Al volver la esquina (De gang om de hoek) voltooide ze weliswaar, maar de correcties ervan kreeg haar uitgeverij nooit terug. Carmen Laforet leed meer dan 20 jaar aan de ziekte van Alzheimer voordat zij op 28 februari 2004 stierf in Madrid.

Uit: Nada (Nothing )

 

“Perhaps it happens this to me because I have always lived with beings too normal and satisfied with they themselves… I am sure that my mother and my brothers they have the certainty of his unquestionable utility in this world, who know at any moment what they want, which seems to them bad and what it seems to them well… And that has undergone very little anguish before no fact.
(…)
It compensated the work to me that got to me to cost to be able to go clean to the University, and mainly to seem it next to the comfortable aspect of my companions. That sadness of recose the gloves, to wash to my blouses in the cloudy water and frost of the laundry of the gallery with he himself soap piece that Antonia used to mop his casseroles and that by the mornings scraped my body under the cold shower
.

 

Carmen Laforet (6 september 1921 – 28 februari 2004)